Het negatieve gedrag, de schuld van het kind of een spiegel voor de ouders?

Het negatieve gedrag (agressief gedrag, boosheid, schreeuwen, niet luisteren, altijd over grenzen heen gaan etc.) van een kind word vaak gezien als een probleem van het kind. Het kind krijgt vaak de schuld en word vaak onnodig geproblematiseerd en soms zelf gemedicaliseerd. Omdat wij denken dat dit negatieve gedrag een probleem is van het kind, dat die daar alle zorg voor nodig heeft om zijn negatieve gedrag te doorbreken.

Dit zie je terug in de opvoeding, in de hulpverlening en op de scholen. Hoe zou het zijn als we de hint begrijpen als kinderen vervelende dingen doen om onze aandacht te krijgen? Dit is hun manier om tegen ons te vertellen dat er iets in ons eigen leven hulp, aandacht en zorg nodig heeft. Dat wij als ouder leren kijken naar onszelf als ons kind negatief gedrag vertoont. Wat is de boodschap aan ons van het negatieve gedrag van ons kind?

Het negatieve gedrag van je kind, zijn schuld of spiegel voor de ouders?In de tijd dat ik nog kinderen en hun ouders persoonlijk begeleide zag ik dit altijd gebeuren. Ouders maakten een afspraak voor hun kind, want hun kind had problemen. Tijdens een consult zaten er altijd 1 of beide ouders bij. En ik ging in gesprek met het kind. Vaak wilde het kind niet praten of durfde het kind niet te praten. De meeste kinderen durfden niet over hun gevoel te praten, bang voor afkeuring  of onbegrip van de ouders. Dan liet ik het kind kleuren. Ondertussen ging ik in gesprek met de ouder, wat waren de problemen met het kind? En wat dit raakte bij de ouders vroeg ik ook.

Als de tekening van het kind dan af was, ging ik de tekening uitleggen aan de ouder(s), welke emoties er diep verstopt zaten en vaak zag ik tranen in de ogen van de ouder(s)of herkenning  van zichzelf.

“Omdat ik mezelf hierin herken”

En dan vroeg ik waarom raakt het je zo? “Omdat ik mijzelf hier in herken.” Dan vroeg ik aan de ouder: “wat denk je dat jouw kind je wil vertellen met zijn probleem/gedrag?” Dan schrokken ze even en vroegen ze:  “hoezo”? En dan legde ik de spiegelfunctie uit van het kind. Wat de onderliggende reden was van het negatieve gedrag of probleem. Dat het negatieve gedrag  of probleem een schreeuw om aandacht is om jouw te laten inzien dat jij de oplossing in je hebt om het negatieve gedrag van je kind te veranderen. Dat de ouder de sleutel is.

Zo gebeurt dit ook in de reguliere hulpverlening. De gedragsproblemen worden bij het kind gezocht en er word niet gekeken naar de spiegelfunctie. Het kind word meestal steeds opstandiger en werkt alles behalve mee.

Zo  ook een pubermeisje dat bij mij in de praktijk kwam. Ze had al veel hulpverleners gezien en de moeder vertelde dat ze tegen alle hulpverlener een grote mond had en geen respect. “Maar,” zei de moeder, “tegen jou heeft ze geen grote mond en ze heeft respect voor jou”. “Ja,” zei ik, “ik respecteer haar en ik laat haar haar kant van het verhaal vertellen en ik zie het verband tussen haar gedrag en jouw onverwerkte emoties. Het is niet haar fout of schuld dat zij zich zo gedraagt.” Ik zei tegen de moeder:  “ze spiegelt met haar heftige grenzeloze gedrag jouw onverwerkte emoties en angsten. Als jij het aandurft om jouw angsten en onverwerkte emoties onder ogen te komen en deze te gaan verwerken dan verandert het gedrag van je dochter positief.” Vanaf het maken van de eerste afspraak van de moeder zag ik de blik in de ogen van de dochter glimmen en na iedere afspraak van de moeder vertelde ze dat haar dochter zo positief aan het veranderen was.

En dan de scholen, daar is nog een hoop verandering nodig. Als een kind negatief gedrag vertoont ligt dit aan het kind, vinden ze. Veel scholen willen een diagnose hiervoor en vaak ook medicatie want dan is het kind hanteerbaar in de klas. Zo ook bij onze eigen zoon. Hij zat op een democratische school waar ze verstand hadden van hoogbegaafdheid (hadden ze beloofd) en hij zou passend onderwijs krijgen.

Hij mocht niet meer op school komen

Dat viel tegen. Binnen 3 weken zat hij depressief thuis wegens gedragsproblemen en agressie op school. Hij mocht niet meer op school komen. De school eiste dat hij iedere dag persoonlijke begeleiding moest krijgen en naar de GGZ want hij had een empathische stoornis (werd door de orthopedagoog van school gezegd, ze kende hem slechts 3 weken). Ik zei:  “dit is komt door het ontbreken van passend onderwijs voor hem en jullie zien en begrijpen hem niet”. Dit was niet waar volgens hen. Ze keken naar zijn negatieve gedrag maar niet wat de werkelijke oorzaak was. Ik hield mijn poot stijf en ik ging niet naar de GGZ. We zijn van school gewisseld en op de nieuwe school kreeg onze zoon passend onderwijs en daar werd hij gezien en begrepen. Er was geen sprake meer van gedragsproblemen en agressie.

Wat ik probeer duidelijk te maken in dit blog is om anders te kijken naar het negatieve gedrag van je kind. Probeer te kijken naar de onderliggende boodschap van het negatieve gedrag van je kind. Wat is de spiegel die jouw kind je voorhoudt?

Wil jij weten wat de spiegeling van het negatieve gedrag van je kind is? En wil je hier tips en uitleg over? Dit kan in een gedragsafstemming.

Liefdevolle groet, Collinda

>> Meer aanbod van mij zien? Ga naar transformatietraject en online cursus.

 

 

Delen is fijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Contact

Samenwerkingen

Alle blogs

Let op:

Bij gezondheids-klachten dient u altijd uw huisarts te raadplegen. Ik ben geen vervanging voor huisarts of specialist.

Betalen met iDeal

betalen met iDeal

Ik ben aangesloten bij de CAT

Collectief Alternatief Therapeuten