Verdriet en pijn vinden we als mens niet fijn. We zijn pijn-vermijdende wezens. Alles in ons verlangt naar harmonie, liefde en licht. Toch hoort pijn bij het mens-zijn, het is geen straf, maar een boodschapper. Een leraar die ons herinnert aan de diepte van ons hart en de kracht van ons bewustzijn. En voor onze ziel om te groeien. Verdriet en pijn geven een opening naar healing.
Nog geen twee generaties geleden werd er nauwelijks over verdriet en pijn gesproken. Onze opa’s en oma’s hebben in stilte veel geleden. Denk aan de impact van de Tweede Wereldoorlog: verlies van dierbaren, angst, honger, trauma. Er waren kinderen die overleden, maar waar nooit meer over werd gesproken. Het leven moest door. “Niet zeuren, gewoon doorgaan” was de norm.
De invloed van de kerk speelde daarbij een grote rol. De drie woorden schuld, schande en schaamte waren diep verankerd in hun denken en doen. Verdriet tonen werd gezien als zwakte, en over pijn praten was ongepast. Dus werd het verdriet weggestopt, diep vanbinnen. En wanneer deze generatie overleed, namen zij dat onverwerkte verdriet mee hun graf in.
Verdriet leeft voort in ons systeem
Wat velen niet beseffen, is dat onverwerkt verdriet niet verdwijnt, maar van generatie op generatie wordt doorgegeven.
De wetenschap van de epi genetica toont aan dat emoties, trauma’s en onverwerkte ervaringen hun sporen kunnen nalaten in ons DNA.
Het lichaam onthoudt wat het hart ooit niet mocht uitspreken.
Zo kunnen gevoelens van angst, verlies of schuld subtiel doorsijpelen in volgende generaties, zonder dat we precies weten waar ze vandaan komen.
We dragen in ons niet alleen de genen van onze voorouders, maar ook hun verhalen, dromen, pijn en kracht.
Epigenetica laat zien dat emotie een erfgoed is: wat ooit werd gevoeld, heeft invloed op ons, fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel zelfs generaties later.
De boodschap van de sterfdatum van een dierbare
Wanneer een dierbare overlijdt, lijkt de wereld even stil te staan.
Toch is dat moment niet zomaar een toevallige dag op de kalender. De sterfdatum draagt vaak een diepere symboliek in zich, een boodschap van de ziel aan de mensen die achterblijven.
Het moment van overlijden resoneert energetisch met thema’s die tussen jullie bestaan: liefde, heling, loslaten of een zielsverbinding die verder reikt dan dit leven. Soms valt de sterfdatum op een dag met betekenis, een verjaardag, een bijzondere datum, of een dag die later weer op een wonderlijke manier in je leven verschijnt. Dit noemen we synchroniciteit: betekenisvolle toevalligheden die ons laten zien dat er een groter plan aan het werk is.
De sterfdatum zegt iets over:
- De les of liefde die deze ziel jou wilde nalaten.
- Boodschap voor jouw zielsplan
- Een cyclus die zich voltooit of juist nieuw begint.
- Een herinnering aan verbinding, die niet stopt bij de dood, maar in energie blijft bestaan.
De ziel kiest zelf haar vertrekmoment, een tijdstip waarop het energetisch “klopt”, zowel voor de ziel zelf als voor degenen die achterblijven. Soms is het een uitnodiging tot heling, soms tot bewustwording, soms tot liefdevol loslaten.
Door met open hart naar die datum te kijken, kun je ontdekken welke boodschap jouw dierbare nog voor je heeft.
De taal van energie en symboliek
Alles in het universum bestaat uit energie, ook wij.
Wanneer iemand overlijdt, verdwijnt hun energie niet; ze verandert van vorm.
De sterfdatum is een energetisch merkteken, een herinnering dat de verbinding tussen zielen eeuwig is.
Sommige mensen merken dat ze elk jaar rond de sterfdatum extra gevoelig zijn of dat er bijzondere dingen gebeuren: vlinders die verschijnen, lichten die knipperen, dromen waarin de overledene even “op bezoek” komt. Dit zijn geen toevalligheden, maar energetische groeten van liefde, tekens dat de ziel dichtbij is.
De boodschap van de sterfdatum vraagt niet om verdriet, maar om bewustwording. Een nieuw begin voor de ziel van de overleden dierbare en nabestaanden. Een opening om je bewustzijn te verruimen en de boodschappen van je overleden dierbare omarmen om je ware kracht te ontdekken en je zielsplan te leven. Om het besef dat er een groter veld van liefde en energie is waarin we allemaal met elkaar verbonden zijn, over de grenzen van tijd en ruimte heen.
Waarom dit zo belangrijk is
Wanneer we leren luisteren naar deze subtiele boodschappen, doorbreken we de oude erfenis van stilte, schuld en schaamte.
We erkennen dat verdriet geen eindpunt is, maar een doorgang. Dat de dood geen scheiding is, maar een verschuiving van energie en bewustzijn.
Door het verleden te omarmen, kunnen we de trilling van liefde verhogen, in onszelf, in onze families, en in het collectieve veld waarin we allemaal leven.
Verdriet wordt dan niet langer een last,
maar een poort naar licht, verbinding en groei.
De kracht van liefdevolle herinnering
Verdriet en pijn zullen altijd deel uitmaken van het leven,
maar ze hoeven ons niet te verzwaren. Wanneer we met zachtheid en bewustzijn durven kijken naar wat verloren lijkt, ontdekken we dat liefde nooit sterft.
De sterfdatum van een dierbare is niet het einde van hun aanwezigheid,
maar een uitnodiging om hun energie op een nieuw niveau te ervaren.
In stilte, in synchroniciteit, in het kloppen van je hart.
Want wat uit liefde is geboren,
blijft voor altijd bestaan.
