Het woord “getriggerd” wordt tegenwoordig veel gebruikt. Mensen plakken het label trigger op alles wat ongemakkelijk voelt: een conflict, een emotionele piek, stress of spanning. Maar eerlijk gezegd: het merendeel van wat we zo noemen, is geen trauma-trigger. Het is vaak gewoon verhoogde emotie of innerlijk ongemak.
En daar begint het misverstand.
Een trigger is geen gewoon gevoel. Een echte trigger trekt je uit het hier en nu en laat je lichaam reageren op iets dat allang voorbij is. Je zenuwstelsel herkent een oude ervaring, nog vóór je bewustzijn dat doet, en schakelt onmiddellijk over naar overleving.
Dat is trauma.
Niet het ongemak zelf, maar het verlies van aanwezigheid.
Trauma-trigger vs. emotionele trigger
Een trauma-trigger voelt alsof je opnieuw middenin de gebeurtenis staat. Niet omdat het waar is, maar omdat je zenuwstelsel nog steeds leeft in de reflexen die je toen hebben beschermd. Je lichaam denkt: “dit kennen we, dit is gevaar, nu overleven.”
Een emotionele trigger is anders. Het kan heftig zijn, maar je hebt nog steeds toegang tot bewustzijn, keuze en regulatie. Je voelt veel, maar je kunt aanwezig blijven. Dat is het verschil.
Daarom is heling niet het elimineren van pieken in emotie, maar het herstellen van aanwezigheid in de piek.
Heling is niet vermijden, maar ontvangen
Veel mensen verwarren heling met een pijnloos leven:
- nooit meer getriggerd worden,
- nooit meer conflicten,
- geen activatie,
- geen intensiteit,
- volledige harmonie.
Maar dat is geen heling.
Dat is een spirituele vorm van dissociatie.
Healing betekent niet: “het leven maakt me nooit meer ongemakkelijk.” Healing betekent: “ongemak activeert niet langer mijn vluchtreactie.”
In het echte leven, zeker in relaties, gezin, werk, familie of feestdagen, is activatie normaal. Niet omdat er iets misgaat, maar omdat je zenuwstelsel uitgenodigd wordt om oude plekken te ontmoeten.
De vraag is dus nooit: “hoe voorkom ik dit?”
De vraag is: “kan ik erin blijven zonder mezelf te verlaten?”
Healing doet pijn, maar pijn is niet het probleem
Wat veel mensen vergeten: heling doet pijn. Niet omdat jij iets fout doet, maar omdat je eindelijk toestaat om te voelen wat je jarenlang hebt onderdrukt.
Wij mensen zijn pijnvermijdende wezens. Ons brein en zenuwstelsel zijn gebouwd om weg te bewegen van alles wat intens of bedreigend lijkt. Dus wat doen we automatisch?
We vluchten.
En vluchten is niet alleen trauma-reactie. Vluchten is ook gewoon menselijk gedrag:
- eten, roken, drinken
- social media
- workaholism
- pleasen en overpresteren
- controle, perfectionisme
- verslaving aan relaties, drama, seks, shoppen, gokken
- spirituele bypassing: licht, positiviteit, affirmaties zonder belichaming
We noemen dit coping, maar vaak is het verdoving.
Niet omdat we zwak zijn, maar omdat het lichaam eigenlijk zegt:
“Ik weet niet hoe ik dit moet voelen zonder overweldigd te raken.”
Dus pijn verdoven is niet dom. Het is intelligent. Het beschermt je tegen iets dat ooit te groot was.
Alleen…
het stopt je heling.
Want alles wat je blijft verdoven, blijft bestaan in je systeem. Niet als herinnering, maar als bevroren energie, als een deel van je dat nooit is afgemaakt.
De ziel wil niet verdoven, de ziel wil ontmoeten
Je ziel wil niet ontsnappen aan emoties. Emotie is energie in beweging, letterlijk: e-motion. Alles wat niet kan bewegen, blijft vastzitten in je lichaam, je gedrag, je relaties, je zenuwstelsel.
Spiritueel ontwaken betekent niet dat je licht wordt. Het betekent dat je authentiek wordt. En authentiek worden vraagt om belichaming van alles wat je ooit hebt moeten afsplitsen.
Het universum neemt geen shortcuts.
Transformeren gebeurt niet in je hoofd, maar in je zenuwstelsel.
Je ziel kan alleen helen wat je durft te voelen.
Niet wat je ontkent, maskeert, analyseert of spiritualiseert.
Daarom voelt heling soms als sterven:
je laat niet pijn los, je laat een overlevingswijze los.
Dat is rauw, echt en confronterend.
En tegelijkertijd is het ook sacraal.
Want achter elke laag pijn zit een deel van jou dat ooit niet gezien, niet beschermd, niet gehoord of niet bemind is geweest.
Die delen willen niet dat je pijnloos wordt, ze willen dat je bereid bent ze te ontmoeten.
Hoe heling werkelijk werkt
Heling is niet het elimineren van activatie, maar de capaciteit om aanwezig te blijven terwijl activatie gebeurt.
Je leert:
- je lichaam voelen zonder te verstijven
- ademen terwijl angst opkomt
- grenzen voelen zonder in dissociatie te schieten
- verdriet toelaten zonder het te rationaliseren
- boosheid belichamen zonder erdoor overgenomen te worden
- verlangen voelen zonder schaamte
Je kunt diep geraakt worden en toch aanwezig blijven.
Dat is regulatie.
Dat is belichaming.
Dat is volwassen bewustzijn.
En dat is de plek waar trauma eindelijk zijn verhaal kan afronden.
Niet door begrip, maar door ervaring.
Waarom ontwaken niet altijd zacht voelt
Ontwaken voelt niet altijd hemels, licht en warm. Soms voelt het als chaos, rauwheid, verwarring en leegte. Niet omdat je achteruit gaat, maar omdat je aan het afpellen bent wat nooit van jou was.
Elke laag die je ontmoet, vraagt om eerlijkheid:
- Waar vlucht ik nog?
- Waar verzacht ik mezelf met verdoving?
- Waar verwar ik analyse met voelen?
- Waar gebruik ik spiritualiteit als bescherming in plaats van belichaming?
Ontwaken vraagt geen perfecte staat.
Het vraagt radicale aanwezigheid met dat wat is.
Je ziel heeft niets tegen ongemak.
Het ego wél.
Alles wat pijnloos moet zijn, alles wat harmonieus moet voelen, alles wat intensiteit uit de weg gaat, dat is niet je ziel, dat is je overlevingssysteem. En dat systeem is nobel, maar niet afgestemd op transformatie.
De grootste verschuiving
Wanneer je stopt met verlangen naar een pijnloos leven, en begint te ontwikkelen wat écht nodig is, capaciteit om te voelen zonder vlucht, dan verschuift alles.
Pijn wordt niet langer een bedreiging, maar een deur.
Activatie wordt niet langer gevaar, maar informatie.
Triggers worden niet langer vijanden, maar gidsen.
En je merkt ineens iets wat bijna magisch voelt:
“Ik hoef me niet meer te verdoven om veilig te zijn.”
Dat moment is geen triomf, maar een thuiskomen.
Je lichaam zegt: “Ik kan dit nu dragen.”
Je ziel zegt: “Nu kan ik ontwaken.”
Dat is de mystiek van heling.
Je wordt niet lichter door pijn te vermijden.
Je wordt lichter door nooit meer alleen te laten wat ooit verlaten moest worden.
