Er zijn momenten in het leven die je volledig op zijn kop zetten. Momenten die je breken, verwarren, transformeren. Voor mij was dat moment het verlies van mijn zoon Jens.Sindsdien is mijn relatie met stilte, natuur en alleen zijn totaal veranderd. Wat eerst beangstigend en ondenkbaar was, is nu helend en essentieel geworden. In deze blog neem ik je mee in mijn reis van rouw naar herstel, van angst naar kracht, van chaos naar innerlijke rust.
Na het verlies: leven op de overlevingsstand
Toen Jens overleed, stond mijn wereld stil. Alles draaide ineens om overleven. Niet per se voor mezelf, maar voor mijn gezin, mijn andere kinderen, mijn man. Ik was acht dagen na de bevalling nog niet thuis geweest. Acht dagen in het ziekenhuis, waarin verdriet, angst en onzekerheid zich opstapelden.
Iedere avond brak mijn hart als mijn man en kinderen weggingen en ik achterbleef. Alleen. Die eerste tijd kon ik me absoluut niet voorstellen dat ik ooit nog alleen ergens naartoe zou gaan. Laat staan dat ik daar rust of troost in zou kunnen vinden. Mijn hart was gebroken, en mijn hoofd zat vol angst om mijn gezin ook maar één moment uit het oog te verliezen.
Het moeten wordt het begin van heling
En toch kwam er een moment dat ik wél alleen moest zijn. Niet uit vrije wil, maar omdat het niet anders kon. Voor een tweedaagse opleiding moest ik ver weg van huis, te ver om op en neer te rijden. Ik zou één nacht van huis zijn, alleen in een bed & breakfast. Alleen op een kamer, zonder mijn man of kinderen in de buurt.
Wat zag ik daar tegenop. Ik voelde de angst al dagen van tevoren opbouwen. En toen ik daar eindelijk was, brak alles open. Die avond en nacht kwam al het verdriet en alle herinneringen van de acht dagen in het ziekenhuis naar boven. Het was zwaar. Het was rauw. Maar het was nodig. Voor het eerst liet ik alles toe, zonder weg te duwen. Ik huilde, ik voelde, en langzaam begon ik iets te helen.
De verrassende kracht van thuiskomen
Wat me het meest raakte, was het gevoel toen ik weer thuiskwam. Ik was nog nooit zó blij geweest om terug te zijn. Terug naar mijn veilige plek, naar mijn gezin, naar de warmte van mijn man en kinderen. Maar er was ook iets veranderd. Iets kleins, maar krachtigs. Ik had ervaren dat alleen zijn me niet vernietigde, maar juist iets in me aanwakkerde wat ik kwijt was geraakt: de verbinding met mezelf.
Een nieuw verlangen ontstaat
Na die eerste stap begon er langzaam iets te groeien. Een verlangen. Een behoefte. Aan rust, stilte, natuur. Aan tijd alleen. Niet meer vanuit angst, maar vanuit een diepe wens om op te laden, te voelen, te zijn.
Vorig jaar durfde ik het aan om voor het eerst twee dagen en één nacht alleen naar ons tweede huis te gaan: de caravan op de camping. Ik herinner me nog goed hoe spannend het was om de auto in te stappen, wetende dat ik echt even helemaal alleen zou zijn. Maar wat ik vond, overtrof alles wat ik had verwacht.
De stilte, het gefluit van de vogels, de geur van het bos, de afwezigheid van haast — het voelde als balsem voor mijn ziel. Ik hoefde even niets. Niemand had iets van mij nodig. Ik mocht gewoon zijn. Ik wilde die twee dagen niet eens naar huis. En dat zei alles.
Van overleven naar leven: mijn nieuwe ritueel
Sindsdien heb ik besloten: dit wil ik vaker. Nee, dit héb ik vaker nodig. Ik plan nu elke twee maanden een paar dagen voor mezelf in op de camping. Mijn plek. Mijn rust. Mijn manier om weer bij mezelf terug te komen.
Waar het eerst onmogelijk leek om weg te zijn van mijn gezin, is het nu mijn manier geworden om juist beter aanwezig te zijn wanneer ik thuis ben. Omdat ik nu weet: ik kan pas écht geven, als ik ook voor mezelf zorg.
De weg naar de kern is niet rechtlijnig
Deze reis is niet makkelijk geweest. Hij is nog steeds niet klaar. Verdriet blijft. Gemis blijft. Maar wat ook blijft, is mijn groei. Mijn kracht. En de wetenschap dat ik niet alleen moeder, partner of dochter ben — maar ook een mens met eigen noden en verlangens.
Alleen zijn is voor mij geen eenzaamheid meer. Het is thuiskomen. In de natuur, in de stilte, in mezelf.
En dat is precies wat ik nodig heb om het leven voluit te kunnen leven. ❤️
Wil jij ook tijd voor jezelf creëren, maar weet je niet waar te beginnen? Of heb je moeite om ruimte te maken voor rust en zelfzorg? Laat een reactie achter of stuur me een berichtje. Je bent niet alleen.
